Bağcının Makası

BAĞCININ MAKASI

Bilenler bilir

bağcının makası Kasım’da işlemeye başlar

kestiği her boğum Eylül’e gebedir.

Bilenler bilir

ay yenilerken kendini

bağcının makası kapalı durur.

Her kırt sesi asmanın yazgısıdır, geleceğidir

üzümün bereketidir, el kol yorulur.

Bağcının makası, şairin kalemidir

ressamın fırçası, heykeltraşın keskisi

alakarga için dal neyse odur.

Her kırt sesi bağcının bastırıp uzaklaştırdığı

bozgunun uğursuz sesini alttan alta duyurur

ve kovalanır bu huzursuzluk altında tezcanlı güneşin.

Bilenler bilir, koruk sabır ile yoğrulur ve esrir.

Bağcının makası her kış bir ‘gelecek yaz’ doğurur.

ŞERİF ERGİNBAY

Bağ Burcu

BAĞ BURCU

Eylül
Asma yorgun, salkım sancılı
Bağ bozumunda dile gelir üzüm
Sunaklarda ezilenlerin kanı
Testi yarım, küp kırık
Eylül, iki gözüm
Sırla bir daha
Yitik aynanı.

ŞERİF ERGİNBAY

TOZAN

TOZAN

Ozan; yorulur bir yangını uzun uzun yaşamaktan

düşbozumu düşer payına, gelir yaslanır şafağına

gecenin belleğini siler mum, şiirse hep savrulan.

Ömür: kayanın oyuklarında birikmiş bir avuç kum

Nisan yağmurlarıyla yıkanan, güz yelleriyle tozan.

ŞERİF ERGİNBAY

Ardıçlı Kayaların Sustuğu

Ardıçlı Kayaların Sustuğu

Uzun uzun
ardıç kokulu yeliyle
Gayal* anlatıyor dostluğu:
Kardeşliği anlatıyor, yeniden her adımda,
terleyen ensede, paylaşılan tuzda, ekmekte.

Şimdi benim, kör gözlerim, dinmeyen yorgunluğum
benim eksik sözlerim, ardıçlı kayaların bin yıldır sustuğu.

Şerif Erginbay

*Gayal: Kaya ağılı.

Murtiçi-Güzelsu yolu üzerinde, Taşlıca kavşağından geçince.

Ölgün

ÖLGÜN

Kışlanın kapısında bir kırmızı bulut

Akşam çeker perdesini, ay kayıp

Yolları hain dağlar, namlular soğuk

Unut masmavi gökleri ey kalbim

Unut denizleri, elindeki gülü unut

Gitsem mi geceyi sabaha bağlayıp

Çiçeği olmaya kayıp bir dağın

Belki yeniden doğmaya

Bambaşka bir çağın bahar aylarında.

ŞERİF ERGİNBAY

Tamga

Tamga

Acı yel tatlı yel

kar boran fırtına

kısrak göğü inletir

ömrü yazar yazıya

şimşek bölen ayakla.

Uçulur gökçe göğe

adı özü son soluğun

dağa taşa uçan kuşa

kalır, solur bir tamga.


Şerif Erginbay

Kirli Çağ

Kirli Çağ

Gör artık gör, bu kaçıncı dilek tuttuğum

var mıdır böyle bir çağ, gülleri zehirli?

Kan kokuyor duvarlar, lambalar kör

döne döne, yerin burası mıydı ey dünya?

Nehirleri kokmuş sular, yollar uçurum

gökte ay büsbütün, düşler paramparça.

Gör artık gör, her sevdiğinin elleri kirli

var mıdır böyle bir çağ, gülleri zehirli?

Şerif Erginbay

Belki Söyleni

Belki Söyleni

Elleri

binlerce yaprak

toprak kokusu elleri.

Düşleri

kanat kanat

açılır döner gökleri.

Dünleri

yangın yangın

sarar kalbin alevleri.

Ömrün

söylenmiş bütün şiirleri

kurar yarının saatlerini.

Kurar mı gerçekten?

Belki.

Şerif Erginbay

Bir Çiçek

Bir Çiçek

Yol da yorulur

bunca gidip gelmelerden

kurulur bir dağın yamacına

toplar patikalarını

okur acı türküsünü

boydan boya bir ırmak kurur.

Derken

hiç beklemezken

incecik dalda bir asi çiçek

yel de savrulur.

Yel yola

yol ırmağa

ırmak dağa

kavuşur eşitlenerek

bir çiçeğin kokusuyla.

Şerif Erginbay

Yerini Bulur

Yerini Bulur

Yıkılır duvar

bozulur bağ

yaz kış

kar boran fırtına

yuvarlanır taş

yerini bulur

kapanır ayaklarına.

Şerif Erginbay

Sular Kararmadan

Sular Kararmadan

Kıyıların ateşi söndü, dönüyor üstünde gece kuşları

Bu soysuz fırtına bırakmaz sana sığınacak bir liman

Bağışla bana son ışıklarını ömrün, o kederli bakışları

Sular kararmadan dön, kıyıların ateşi söndü çoktan

Deniz karıyor sularına şimdi unuttuğun bütün ırmakları.

Şerif Erginbay

Akarsu

Akarsu

Büyük düşün döngüsünü

Uyanık tutan akarsu,

Aynı rüyanın içinde yol alır:

Kalbi aşka akan insanın,

Dağın, taşın, ağacın,

Terkedilmiş sandalın uykusu.

Şerif Erginbay

Gayal

Zeytin toplama günü: Gayal'da mola.Mehmet Bozkurt (Şerif Erginbay),
Mustafa Bozkurt (babam),Hasan Bozkurt (kardeşim), Hatice Bozkurt (annem).

Gayal*

Bir dağın yamacında,

bir öğle vakti ıssızlık bungun bir iklim olur:

kalbinin tam ortasından seni sızlatan.

Köklerine doğru başlayan yolculuğunda,

yabansı ve bir o kadar da örselenmiş düşleriyle

bir çocuk adım adım seni izler.

Ey benden önce yaşayanlar!

Gayal’da eskimiş potinlerini,

duvar diplerine düvenlerini,

çakmaktaşlarını bırakanlar;

zeytin ağacına yağlıklarını bağlayanlar!

Bilirim yıldızlar sessizdir öğle vakti.

Gayal: Parmaksız oğlu Hasan’a
kim bilir kimlerden kalan.

Söyleyin, saklanan siz misiniz ben mi şimdi?

     *Gayal> kayal> kaya+ağıl> (taşağıl gibi, kaya ağılı)

Şerif Erginbay

Abartı

Abartı

Usul dalganın hızı aldatır.

Hafif bir yel uyandırır kalbin yarım yarım uykusunu.

Bedenin saati bütün kıyıyı çınlatır: Çakıllarda panik!

Kumsal dalga dalga selam vurur bulutların aynasına.

Yetmez!

Hız yetmez aldanmaya.

Belirsiz bir güç krallığını başlatır; çığ gibi.

Çığ gibi dalga dalga, darbelerle, oyuk oyuk büyür ruhun açlığı.

Yetmez, yetmez!

Abartıya kucak açar umutsuzluğun sonuna dek ayak diremiş insan.

Teslimiyetin sıcak toprağında orak salladıkça silinen ter-

bağışlatır adımlarının unutulmuş nedenini.

Çakılların paniği düşe döner; içindeki at uysallaşır, bütün sahil uykuya dalar.

Dalga kendi tanrısını yeniden yaratmanın huzuruyla örter üstünü.

Örter, beyaz köpükler bağışlayarak kuma.

Şerif Erginbay

Bozala Fırtına

Bozala Fırtına

Gün tümüyle yiter,

alçalan bakışların kıyısı bile seçilmez olur,

yalnızca yazlara özgü öğle güneşinin sahnesinde parıldayan-

bu bakışların yüreklerde ne kadar gereksiz bir yük olduğunu-

yineler bir bozala fırtına; altını ve üstünü çizerek yazar

bir daha da okunmasa da olur şekilde

kirli bir duvarın en altına, çürümüş yaprakların hizasına.

Bir bozala fırtına biter,

nereden geldiğinin önemsizliğini bile sezdirmeden

durgun günün yüreğini hoplatır;

gündelik hazların sıcak yatağı savrulur

bir yere bir göğe,

kurulu düşler yoklamasında bütün hesaplar altüst,

bütün kıvrımlarda biraz çamur biraz ekşimiş ot kokusu,

bütün yarınlar ertelenmiş dünlerin kapısında alacaklı sırasına.

Savurdukları ona yeter,

kalanların bozulmuştur ezberi birkaç dakikalığına,

nasıl olsa unutuşun dersi acıya eşitlenmez ki hiçbir zaman,

bilir bunu bozala fırtına, önemsemez hiçbir zaman

ve bunca yorgunluktan sonra

ödünç aldığı yapraklarına dökerek belleğini

sarılıp uyur bir başka serüvenine kadar

ceviz ağaçlarına, çınar ağaçlarına.

Şerif Erginbay

Kurtuluş

Kurtuluş

Umutsuzluktan, yoksunluktan,

bungunluğun kara kalbinden beslenen bir fırtına doğar bazen,

yaratır ardı ardına şimşeklerini, irigöz yağmur sağanaklarını,

ve gözyaşı ülkesine döner aç topraklarıyla bütün yurt.

Umutsuzluktan, yoksunluktan,

bungunluğun kara sesinden bir dilek tutar büyük orakçı,

ve halkın hasat şenliği başlar dolgunbaşak düşlerin harman yerinde.

Şerif Erginbay

Avlu

Avlu

Aynasız, gece otların sessizce büyüdüğü

o yavaşlığın ele geldiği vakitlerde

avluya kadar onlarca demir kapı eğildi büküldü:

Utanç yığını!

Onlar giderken,

yaz başı tarlaların gözden ırak yerlerinde,

bağların kuytularında,

ırmakların gölgeli söğüt dallarının altında otlar türkü söylüyordu,

üstlerinde çiy damlaları parıldayarak:

Düşle yoğur ekmeğini!

Şerif Erginbay

İki Gelincik

İki Gelincik

Ömrümüz;

yanyana iki gelincik;

aynı gökyüzünü soluyan yekpare yaşam.

İki gelincik;

yanyana aynı kökten;

toprak kokulu iki alev, ayrı ayrı yanan.

Şerif Erginbay

Şiir/Deniz

Şiir/Deniz

Yaz bitmiş gibiyse eğer,

Dalgalar yitmiş gibiyse biraz

Eğil ve gir kaleminle

Kalbin küçük bahçesine;

Kısacık bir ‘şiir’ kaz.

Üşüyorsan eğer

Düşlerin buz tutmuşsa biraz

Yürü pencerenin önüne

Daya parmağını cama;

Sıcacık bir ‘deniz’ yaz.

Şerif Erginbay